Festexamos o entroido

Ricardo Acevedo e Ángel Cabrita/ 1º ESO A

--------------------------------------------

O día 8 de febreiro no cole festexamos o entroido.

Ao longo desa semana tivemos que cumprir o mandadiño do Meco que estaba sentado fronte á secretaría. Cada día poñíanlle unha cousa nova (gafas, toalla de praia, caldeiro e angazo, manguitos…) e ao día seguinte tiñamos que levala posta ao colexio.

Este ano o tema elixido para o entroido foi a auga e os disfraces tiñan que facer alusión a el.

Os nenos de Educación Infantil foron disfrazados de Bob Esponxa, os do 1º ciclo de Primaria de medusas, os do 2º ciclo de “cantando baixo a chuvia” e os de 5º e 6º de Primaria de oficios relacionados co mar.En Secundaria había moita variedade: bailarinas, presidiarios, osos, cabezudos...

Os disfraces estaban feitos con teas, cartolinas, bolsas de plástico reutilizadas, chuvasqueiros e paraugas que xa había pola casa…

Fomos todos ao Aral e alí desfilamos de menor a maior idade mentres o noso conserxe, Víctor, facía as presentacións e o coro e o conxunto instrumental do colexio interpretaba varias cancións.

Os nenos executaron moi ben as súas coreografías mentres soaba a canción de Bob Esponxa ou o Rías Baixas Style e incluso se repetiu algunha actuación a petición do público.

30 de xaneiro: Día Escolar da Paz e a Non Violencia

Pedro Pintos / 1º ESO A

-------------------------------

Dende 1964 vense celebrando o 30 de xaneiro (aniversario da morte de Gandhi) o Día Escolar da Paz. Non o debemos confundir co Día Internacional da Paz que se celebra o 21 de setembro.

Entre as diferentes actividades relacionadas con esa conmemoración que se fixeron no CPI Covaterreña estivo a proxección da película “INVICTUS” que trata sobre o racismo en Sudáfrica e de como Nelson Mandela e a selección nacional de rugby serviron para unir ao país sen importar a cor da pel.

Tamén asistimos á actuación do coro do colexio. Os cantantes e os músicos eran alumnos de 2º, 3º e 4º da ESO e interpretaron “Let it be” , “Color Esperanza” e algunha outra canción máis. Nese acto tamén se fixo entrega dos premios de relato curto “Dolores Agrelo” no que  resultaron gañadores José Manuel Pájaro (4º ESO), Sandra Pichel e Laura González (ambas as dúas de 3º de ESO).

Nº 3 da revista "Primeiro Expreso"

Aquí vos deixamos a portada que recolle algúns titulares de noticias publicadas no blog ao longo deste cuadrimestre.

Entrevista aos tres finalistas da II Gala do Deporte

Alumnado 1º ESO A e B

--------------------------

Entre os 12 finalistas nominados a mellor deportista de base da II Gala do Deporte de Baiona están os compañeiros do CPI Covaterreña Alberto Martíns (2º ESO A) , Laura Soto (3º ESO B) e Jorge González ( 2º ESO B) que practican ciclismo, fútbol, atletismo e vela. Dende Primeiro Expreso quixemos saber máis sobre a súa adicación á vida deportiva a través desta entrevista e aproveitamos para felicitalos por este recoñecemento.

1. Cantas horas adestras a diario?

- Alberto: Entre dúas ou tres horas.

- Laura: Entre dúas e tres horas.

- Jorge: Dous días á semana. Os días festivos tamén aproveito.

2. Por que che gusta tanto este deporte?

- Alberto: Porque desde pequeno foi o deporte que máis practiquei.

- Laura: O atletismo porque é un deporte no que dependo de min mesma e poño a proba a miña resistencia e velocidade. O fútbol e o fútbol sala gústanme porque aprendo a traballar en equipo e cada un achega o mellor de si.

- Jorge: Ao principio entrei por entrar, pero gústame porque case toda a miña familia é mariñeira.

3. No futuro pensas deixalo ou adicarte profesionalmente a el?

- Alberto: Penso adicarme profesionalmente a el.

- Laura: Profesionalmente, sempre que poida compaxinalo coa carreira que estude.

- Jorge: Eu quero seguir, pero coa crise é difícil.

4. Cantos anos levas practicándoo?

- Alberto: Levo practicando o ciclismo oito anos.

- Laura: En fútbol levo tres anos, en fútbol sala levo once e en atletismo, dous.

- Jorge: Este é o meu terceiro ano.

5. É moi duro o deporte que practicas?

- Alberto: Si.

- Laura: En xeral todos os deportes requiren moito sacrificio e adicación.

- Jorge: Si, hai que facer moito esforzo para colgar con vento, cazar… Tamén é duro levar o barco, subilo… 

6. Hai algunha competición ou campionato que lembres de forma especial?

- Alberto: O campionato de España, despois de saír de 60 acabei no posto vixésimo segundo.

- Laura: Si, o torneo de fútbol que disputei en Valencia coa Selección Galega e os Cross Internacionais de Atapuerca e Elgoibar.

- Jorge: Si, unha que fixen moi ben en Ponferrada que quedei de segundo.

7. Cal é a túa dieta diaria?

- Alberto: Como moita pasta, carne, peixe, froita e procuro non tomar “languchadas” e doces.

- Laura: Simplemente procuro seguir unha dieta equilibrada, destacando a pasta.

- Jorge: Teño unha dieta normal.

8. Como imaxinarías a túa vida sen o deporte?

- Alberto: Pois nunca ma imaxinei, desde os tres anos ando na bicicleta e nunca o deixei nin penso deixalo.

- Laura: Non son capaz de imaxinala xa que o deporte forma parte do meu día a día.

- Jorge: Pois gordo, sen poder disfrutar.

9. Es moi competitivo?

- Alberto: Si, teño moito nervio á hora de competir.

- Laura: Sempre dou o mellor de min, pero sen deixar atrás o compañeirismo.

- Jorge: Si, hai que ser competitivo para gañar.

10. Ademais do deporte, tes outras afeccións?

- Alberto: Gústanme os bolos celtas.

- Laura: Si, saír coas amigas, a música…

- Jorge: Ir cos amigos.

11. Quen ou que te animou a practicar este deporte?

- Alberto: Animoume moito meu pai. Un día díxome que había un club de ciclismo en Monteferro e desde alí sempre me animou e tamén contribuíu nos meus adestramentos.

- Laura: Miña nai, que dende pequena me ensinou que non hai deportes para nenos e deportes para nenas, que o deporte é universal, e que se quería podía.

- Jorge: Meu pai e a miña nai que me insistían de pequeno, pero eu non quería ir ; dábame un pouco de medo. Despois dalgúns anos quitóuseme o medo.

Deu que falar en 2012

Antía Alonso e Lurdes Quintela / 1º ESO A
---------------------------------------------

O ano 2012 deixou unha chea de palabras descoñecidas antes para a maioría da xente pero que, debido á súa difusión nos medios de comunicación, xa nos resultan totalmente familiares. Algunhas delas son:

- Curiosity: foi o robot enviado a Marte pola NASA e grazas ao que vimos o aspecto dese misterioso planeta.


- Banco malo: é aquela entidade financiera á que se transferirán os activos tóxicos dos outros bancos.


- Códice Calixtino: é un libro valiosísimo datado no século XII, e que un día do verán do 2011 foi roubado da catedral de Santiago de Compostela. 
 

- Salto estratosférico: Felix Baumgartner fixo con éxito o seu salto estratosférico, un salto de 36.000 metros dende a estratosfera. 

- Eccehomo: Cecilia Giménez non podía imaxinar o problema que ía ocasionar cando acometeu a restauración dun fresco nunha igrexa de Borja (Zaragoza). 

- Whatsapp: agora xa non se envían SMS, mándanse “whatsapps”. Esta aplicación descargouse 50 millóns de veces dende a súa creación en 2009.

- Gangnam Style: a canción do cabalo interpretada polo surcoreano PSY (Park Jae-sang) acadou millóns de visitas en youtube. Por suposto que nós quedamos coa versión da terra "Rías Baixas Style".

Regreso da carabela La Pinta a Baiona

Gabriela Vilar  / 1º ESO B
-------------------------------

Dende 1994 no peirao de Baiona hai unha réplica da carabela La Pinta que xa se converteu nun símbolo da nosa vila e que axuda a que nos visiten moitos turistas.

Pero durante catro meses o lugar que ocupa no porto estivo baleiro. O motivo é que se estaba reparando no mesmo taller que a construíu, os estaleiros Xoaquín Castro da Guarda.

Nesa restauración do buque substituíuse a madeira da cuberta principal, aplicouse unha capa de líquido protector, imprimacións seladoras e dúas capas de pintura lacada. As varandas da cuberta tamén se cambiaron por outras máis acordes co deseño do navío.

Estes e outros amaños custaron arredor de 52000 euros.

As reparacións fanse necesarias cada cinco anos debido á humidade e ao vento que deterioran moito a embarcación.

A renovada copia do buque chegou a Baiona tripulada polos Reis Magos e os nenos estiveron encantados de recibilos.

Paradores en conflito

Ana Quintas e Xoel Martínez / 1º ESO A
----------------------------------------

En España hai 93 paradores de turismo. A maioría están en castelos e outros edificios históricos. O primeiro deles está na Serra de Gredos e foi fundado en 1928.

En Galicia hai 11 establecementos hostaleiros deste tipo. Están situados nas vilas de Tui, Baiona, Pontevedra, Cambados, Verín, Vilalba, Ribadeo, Santiago de Compostela, Ferrol, Santo Estevo e Monforte.
Durante todo o mes de decembro os traballadores dos paradores fixeron numerosas protestas con motivo do Expediente de Regulación de Emprego (ERE).

O día 8 de decembro os afectados manifestáronse en Baiona e acudiu moita xente para apoialos. Algúns paradores, coma o de Verín e o de Ferrol, corrían o risco de que os pechasen e noutros, coma o de Baiona, ían despedir a moita xente. Finalmente, e tras máis dun mes de negociación, conseguiron minimizar os peches temporais e os despidos.

Un pouco de historia

Noelia García e Gabriel Seoane / 1º ESO B
--------------------------------------------

O parador de Baiona está na fortaleza de Monterreal, na península de Monte Boi, xunto ao mar. O recinto da fortaleza ten 18 hectáreas de superficie e está rodeado por unha muralla de 3 quilómetros. Na parte máis alta encóntrase o Parador Nacional de Turismo Conde de Gondomar, un magnífico hotel de catro estrelas que leva funcionando dende 1966. Un fermoso paseo bordea o exterior da fortaleza e dá acceso ás praias que o rodean.
A torre máis antiga é a do Príncipe e data do século XV. Esta torre foi un antigo faro.
A Torre do Reloxo é do século XVI e debe o seu nome ao reloxo que posuía. Está orientada cara á terra e usábase para avisar dos ataques que procedían do mar. Para iso facíase soar a campá que tiña no seu alto e todas as igrexas do Val Miñor tocaban as súas campás avisando dos perigos.
A Torre da Tenaza foi construída polos Reis Católicos e cumpriu funcións de masmorra e polvorín.

A obsolescencia programada ou comprar, tirar, comprar...

Betty López e Andrea Pérez / 1º ESO A
------------------------------------------

Se lle preguntamos á xente maior diranos que antes as cousas duraban máis, que non había que substituílas por outras ata pasado ben tempo. Como exemplo o curioso caso dunha lámpada que leva acendida ininterrompidamente máis de cen anos no parque de bombeiros de Livermore (California), reliquia dunha época na que as cousas se facían para durar.

Pero agora os aparellos electrónicos estráganse axiña e iso é debido a algo intencionado chamado obsolescencia programada. Este concepto xurdiu entre 1920 e 1930, cando se decidiu planificar a vida útil dun produto calculando de antemán o tempo que sería servible e asegurando así novas vendas.

A programación da obsolescencia ten lugar durante a fase de deseño do produto. Deste xeito garántese que falle nalgún momento e obrígase á persoa consumidora a comprar un modelo máis novo similar ao anterior. Por iso as impresoras se estragan cando imprimiron un determinado número de copias, as lámpadas fúndense cando levan acendidas un número de horas ou as medias de nailon rachan aínda que en 1920 se fabricaron unhas que eran practicamente irrompibles pero que se deixaron de vender por intereses comerciais. Iso serve para aumentar a produción e os beneficios pero a cambio dánase ao medio ambiente e ás personas xa que non só os que compran son os afectados. Ese lixo electrónico acaba en vertedoiros sen ningún control nos países máis pobres e convértese nun gran problema para os habitantes deses lugares.

Sucedeu o ano que nacemos

Carlos Trapero / 1º ESO A
------------------------------------
Case todos os rapaces e rapazas que estamos en 1º de ESO nacemos no 2000, un ano que prometía grandes cambios e co que comezou un novo século e un novo milenio.

Simulacro de evacuación por emerxencia

Carmen Rocha / 1º ESO B

------------------------

O pasado xoves 22 de novembro fíxose un simulacro de evacuación no colexio Covaterreña.
Cando os cinco toques do timbre nos avisaron do perigo,  pechamos as ventás e a porta da clase, pero sen chave. Despois puxémonos en ringleira e baixamos polas escaleiras pegados á parede para que cando haxa un incendio de verdade os corpos de seguridade poidan ter espazo para pasar.

Se nese intre non estás na aula, podes unirte a outro grupo máis próximo ou se estás moi afastado, saír pola porta máis cercana.

Unha vez fóra do colexio temos que dirixirnos ao campo de fútbol do Aral que está ao lado do centro. Cando chegamos alí pasamos lista e vimos que estabamos todos.

Entón volvemos ao colexio e no patio estaban os bombeiros co seu camión esperándonos para facer unha exhibición. Un dos bombeiros díxonos que o fixeramos ben aínda que había que mellorar algunhas cousas. Despois colleron varias mangueiras que botaban auga con moita potencia. Tamén botaron escuma e todos nos quedamos impresionados e aplaudimos.